گزيده هايي از این نامه را در ذیل مشاهده خواهید کرد که بدون دخل و تصرف ذکر شده است : 

«

- مهربانی بر رعیت را برای دل خود پوششی گردان و دوستی ورزیدن با آنان را و مهربانی کردن با همگان و مباش همچون جانوری شکاری که خوردنشان را غنیمت شماری ! چه ، رعیت دو دسته اند : دسته ای برادر دینی تواَند و دسته ی دیگر در آفرینش با تو همانند . گناهی از آنان سر می زند ، یا علت هایی بر آنان عارض می شود یا  خواسته و یا ناخواسته خطایی بر دستشان می رود . به خطاشان منگر و از گناهانشان در گذر چنانکه دوست داری خدا بر تو ببخشاید و گناهت را عفو فرماید و خود را آماده ی جنگ با خدا مکن که کیفر او را نتوانی بر تافت . بر کیفر شادی مکن و به خشمی که توانی خود را از آن برهانی مشتاب ؛ چه این کار ، دل را سیاه می کند و دین را پژمرده و تباه و موجب زوال نعمت است و نزدیکی بلا و آفت .

- و اگر قدرتی که از آن برخورداری ، نخوتی در تو پدید آرد و خود را بزرگ بشماری ، بزرگی حکومت پروردگار را که برتر از توست بنگر . آنکه بر بندگان خدا ستم کند خدا به جای بندگانش دشمن او بود و هیچ چیز چون بنیاد ستم نهادن ، نعمت خدا را دگرگون ندارد و کیفر او را نزدیک نیارد که خدا شنوای دعای ستم دیدگانست و در کمین ستم کاران .

- و باید از کارها آنرا بیشتر دوست بداری که نه از حق بگذرد و نه فرونماند ، که ناخشنودی همگان خشنودی نزدیکان را بی اثر گرداند و خشم نزدیکان خشنودی همگان را زیانی نرساند .

- بدترین وزیران تو ، کسی است که پیش از تو وزیر بد کاران بوده و آنکه در گناهان آنان شرکت نموده . پس مبادا چنین کسان محرم تو باشند که آنان یاوران گناه کارانند .

- رفتار تو چنان باید ، که خوش گمانی رعیت برایت فراهم آید و با دانشمندان فراوان گفتگو کن و با حکیمان فراوان سخن در میان نه .

- زمین جز با تنگدستی ساکنان آن ویران نشود ؛ مردم شهرها هنگامی تنگدست گردند که والیان روی به گرد آوردن مال آرند و از ماندن خود بر سر کار اطمینان ندارند و از آنچه مایه ی عبرت است کمتر سود بردارند .

- خدا را ! خدا را ! در طبقه ی فرودین از مردم ؛ آنان که راه چاره ای ندارند و از درویشان و نیازمندان و بینوایان و از بیماری بر جای ماندگانند ؛ پس مبادا فرو رفتن در نعمت ، از پرداختن به آنان بازت دارد که ضایع گذاردنت کاری خرد را به خاطر استوار کردن کاری بزرگ ومهم ، عذری برایت نیاورد .

- یتیمان را عهده دار باش و کهن سالانی را که چاره ای ندارند و دست سؤال پیش نمی آرند .

- و اگر رعیت بر تو گمان ستم برد ، عذر خود را آشکارا با آنان در میان گذار و با این کار از بد گمانی شان در آر.

- و بپرهیز از خون ها و ریختن آن به نا روا ، که چیزی چون خون ریختن به نا حق آدمی را به کیفر نرساند و گناه را بزرگ نگرداند و نعمت را نبَرد و رشته ی عمر را نبُرد و خداوند سبحان روز رستاخیز ، نخستین داوری که میان بندگان کند در خون هایی باشد که از یکدیگر ریخته اند . پس حکومت خود را با ریختن خونی به حرام نیرومند مکن که خون به حرام ریختن قدرت را به ناتوانی و سستی کشاند ، بلکه دولت را از صاحب آن به دیگری بگرداند . »

از نامه ي حضرت علي (ع) به مالك اشتر

نهج البلاغه ترجمه ی مرحوم سید جعفر شهیدی

با يك فرض چند تا سوال بي جواب دارم :

- خداییش به چند تا از توصیه های بالا تو مملکتمون عمل میشه ؟

- من موندم اين قضيه ي مفسدين اقتصادي چرا حل نميشه ؟

- چرا قانون اساسي محترم شمرده نميشه ؟

- بالاخره فصل الخطاب ما كيه يا چيه ؟

- دليل بالا رفتن وحشتناك آمار جرم و جنايت چيه ؟ دادگاه ها پره ، زندان ها پره ، شوراهاي حل اختلاف وقت سر خاروندن ندارن و ... .

- افراد مي تونن مطلق باشن ؟

- آيا از مسئله ي جمع كردن ماهواره ها چيز مهم تري تو كشور نداريم كه اين قدر از قدرت و امكانات نيروي انتظامي رو روش گذاشتن ؟

راستش بايد اعتراف كنم بعضي از سوال هام رو هم ترسيدم بنويسم .