آیا تا به حال فکر کردین که ما (منظورم ملتمونه) چرا اینقدر اهل افراط و تفریط هستیم؟ امروز داشتم صبحانه می خوردم، تلویزیون هم روشن بود و صبح بخیر ایران داشت.

یه بنده خدایی رو آورده بون که بمناسبت محرم صحبت کنه. طرف تو بخشی از صحبتاش گفت که وقتی اسرا رو به شام می بردن، یزید سفرای کشورای خارجی رو دعوت کرده بود که بیان ببینین ما دشمنانمون رو چنین و چنان کردیم. وقتی اسرا وارد کاخ شدن و امام سجاد گفتن که ما فرزندان پیامبر هستیم، نماینده های کشورای خارجی بلند شدن و گفتن این چه کاریه شما کردین و چرا فرزندای پیغمبرتون رو کشتین و بعدش به نشانه ی اعتراض از کاخ رفتن بیرون.

خداییش این جور چیزا رو میشه باور کرد؟! اینکه نماینده ی روم بلند شه بره بیرون با عقل جور در میاد؟

متأسفانه ما ایرانیا خیلی اهل افراط و تفریطیم. اگه یکی در نظرمون بد باشه، بد مطلقه تا جایی که اینجا یزید از نماینده ی روم هم بدتر شده یا مثلا نمونه ی بارزش همین دولت د.احمدی نژاد هستش که اوایل همه اش صحبت از امامزاده بودن دولتمردا و نظارت امام زمان و ... بود و هر کسی انتقاد می کرد رو محارب میدونستن ولی حالا دیگه بدتر از احمدی نژاد نیست و دولتش از همه برای اسلام مضرتر شده و همه ی بدبختیای ملت از بی کفایتی دولته.

دیشب تو برنامه ی نود هم عادل به موضوع جالبی اشاره کرد. گفت تو بازی قبلی تیم ملی (بازی با کره) خیلیا گفتن دیدین کی روش چقدر حرفه ایه؟ حتی همون اعتراض و اخراج شدنش هم حرفه ای و برای برگردوندن اوضاع بود و بعد از شکست تیم ملی برابر ازبکستان باز خیلیا گفتن کی روش هیچی بلد نیست و همیشه دستیار بوده و الآن هم باید دستیار یه مربی ایرانی بشه!

نمیدونم چرا معتدل بودن به ما ملت نیومده. یا تندروی می کنم یا کندروی.

اکثر کارایی که در طول روز انجام میدیم برخاسته از احساساته تا عقل و فکر. بنظرم هر کاری که آدم بخاطر احساساتی شدن انجام بده، یه جاییش میلنگه و معمولا مثالی برای همین افراط و تفریط خودمون هستش.

بیایید وقت بیشتری برای اندیشیدن کنار بگذاریم و با تفکر کردن تصمیم هامون رو بگیریم و حرفامون رو بزنیم.

......................................................................................